„Można być specjalistą i nie być pomocnym.” – Gabor Maté
Kiedy usłyszałam te słowa, coś się zatrzymało. Jakby dotknęły miejsca, które od dawna milczało — cichego, ukrytego, niechcącego się ujawnić. Zanim poznałam język, w jakim mówi trauma, doświadczyłam jej ciszy. Nie teoretycznie, lecz w ciele, w bezsenności, w myśli, która powracała nieubłaganie: „coś jest ze mną nie tak”.
Długo sądziłam, że chodzi o wiedzę, o zrozumienie. Że jeśli tylko znajdę właściwe słowa, wszystko się ułoży. A jednak to, co zaczęło leczyć, nie przyszło z analizy — lecz z obecności. Z czyjegoś milczącego „jestem”. Bez naprawiania, bez pośpiechu, bez potrzeby tłumaczenia.
Być może właśnie to znaczy być zobaczonym: zostać dostrzeżonym w całej kruchości, zanim ktokolwiek spróbuje coś zrozumieć.
Asystowanie w zdrowieniu
Asystowanie w zdrowieniu nie jest funkcją. To raczej sposób bycia przy drugim człowieku — z uchem, które słyszy więcej niż słowa, i sercem, które nie odwraca się od bólu. Nie chodzi o diagnozy ani o naprawę. Chodzi o to, by pozwolić historii, która wyraziła się w objawach, zostać wreszcie usłyszaną.
Prawdziwe uzdrowienie zaczyna się tam, gdzie ktoś zostaje naprawdę zobaczony. Nie jako pacjent, nie jako przypadek, ale jako istota, która przeżyła coś niewyobrażalnego — i mimo to nadal próbuje żyć.
Gdy trauma milczy
Trauma nie zawsze krzyczy. Częściej — milczy z godnością. Uczy się nie przeszkadzać, układa się w codzienność, przykrywa uśmiechem. Aż pewnego dnia — dźwięk, zapach, jedno słowo — rozrywają ciszę i przywołują to, co wydawało się dawno zatarte.
Bo trauma nie jest tylko psychologiczną raną. To pęknięcie w samej tkance istnienia. Zerwanie więzi z duszą, która w pewnym momencie została zbyt przestraszona, by zostać. A jednak pamięta. Cicho woła o powrót. I czasem wystarczy jedno uważne spojrzenie, by ten głos został na nowo usłyszany.
Zaproszenie do zatrzymania
Są słowa, które nie wymagają odpowiedzi. Tylko ciszy. Może i w Tobie coś drgnęło przy zdaniu Gabora Maté. Może to nie tylko myśl, lecz zaproszenie. Do zatrzymania. Do spotkania. Do łagodnego uznania, że nie wszystko trzeba rozumieć — by coś zaczęło się goić.
Jeśli te słowa Cię dotknęły, pozwól im w Tobie pozostać. Albo podziel się nimi z kimś, kto właśnie dziś potrzebuje być zobaczony — zanim zostanie zrozumiany.
Jolanta Poźniak
Psychotraumatolożka, Asystentka Zdrowienia